Birkaç Sene Evvel Yaşadığım Bir Olay

Aklıma geldi yazayım dedim. Bundan yaklaşık 8 sene evvel lise 1. sınıfa başladığımız gün, fazla ders olmamış ve okuldan erken çıkmıştık. Arkadaşlarla Bostancı'da çay bahçesine gittik. Güldük, eğlendik, konuştuk derken, ben aralarından ayrıldım eve doğru yöneldim. Henüz hava aydınlıktı 5 - 6 civarı falan. Dedim kestirme olsun Bostancı Gösteri Merkezi'nin oradan geçeyim. Yürüyorum o cadde üzerinde, kimsecikler yok. BGM'nin önünden geçtim, ileride halı sahalar gözüktü, devam ediyorum yoluma, tam o sırada üst caddeden gelen üç şahsiyetten birinin beni işaret ettiğini göz ucumla gördüm ve içimden "aha bela geliyor" diye söylendim. Gerçekten de öyle oldu. Arkamdan bana seslendiler:

- Hoopp usta, baksanaa bir!

Başta oralı olmadım, ama koşarak yetiştiler.

- Kime diyoruz, bir baksana!

Ben: Ne vardı?

- Yaa biz arkadaşları bekliyorduk da saat kaç, var mı saatin?

Ben: Yok.

- Cep telefonun da mı yok?

Cep telefonumun gidici olduğunu anlayan ben: Var ama ayarlı değil saat. (Çok saçma bir bahane evet.)

- Sen bir çıkar bak yine de.

Telefonu çıkartır söylerim saati, sonra hemen koyarım cebime.

- Bir daha çıkar anlamadık saati.

Saati telefonu çıkarmadan söylerim. Düşünürler bakışırlar, ben de yürümeye başlarım.

- Hopp nereye hiç duymuyorsun bizi ya, dur bakalım!

Etrafımı sararlar, ne yapsam diye düşünürken yine bir soru gelir:

- Nereye bu acele, iki konuşalım.

Ben: İlerde halı sahada maçımız var bütün arkadaşlar falan orada, onlara gidiyorum. (Yalan ama güzel yalan bu.)

- Demek öyle, mmm hmm.

Derken bir anda bu üç şahsiyet ceplerindeki kesici ne kadar alet varsa çıkarmaya başladılar. Birinden Rambo Bıçağı, diğerinden Kelebek diye adlandırılan bıçak, ötekisinden de ustura çıktı. Durumun acı sonuçlarını düşünmeye başlayan ben, az ilerideki taksi durağını gözüme kestirip koşmayı düşündüm, ama çevrelemişlerdi beni, halen konuşuyorlardı bir şeyler. Fakat ben pek duymuyordum artık. Biraz sakal bırakmış olduğum için usturası olanın şöyle dediğini hatırlıyorum:

- Sakalların uzamış alalım mı?

Ben: Yok, berbere giderim istersem.

Derken, halı sahaların orada bir hareketlenme görünce yine bir kulbuna soktum olayı.

Ben: İşte arkadaşlar da orada toplanmışlar, gideyim ben artık...

- Biz de arkadaşı bekliyorduk saati yanlışmış bu hıyarın (kendi arkadaşına söylüyor), bekleriz buralarda haydi selametle, bizi de unutma!

Ben: Emin ol unutmam...

Şeklinde bir vedalaşma ile aralarından hızla uzaklaşıp bir müddet halı sahanın orada tanımadığım insanların maçlarını izledim eheh. Aradan zaman geçince de yolumu değiştirerek eve doğru gittim. Amaçları büyük ihtimalle telefonu götürmekti ama o sıralar eskimiş bir Nokia 3210 kullandığımdan, pek beğenmediler ve gerek görmediler sanırım. Öyle de kurtarmış oldum durumu.

İşte böyle, aman dikkatli olun.

Bu yazı, yazıldığı tarihten sonra güncelliğini yitirmiş ve eskimiş olabilir. Bununla beraber yazının içerdiği bilgiler değişmiş ve geçerliliğini kaybetmiş olabilir. Dikkatinize.

Bu yazıyı beğendiyseniz, altugkoc.com'un e-posta abonesi olun, yeni yayınlanan yazılar e-postanıza gelsin! Veya yazıları RSS bağlantısıyla takip edin!